Margot Berkman | Portfolio Categories Sculptures
153
archive,paged,tax-portfolio_category,term-sculptures,term-153,paged-3,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-2.4.1,vertical_menu_enabled, vertical_menu_transparency vertical_menu_transparency_on,wpb-js-composer js-comp-ver-6.2.0,vc_responsive

Sealight III 2018

Afmeting: 15 m x 3 m x 3 m.

 

Providing Oxygen….

 

Veel meer dan de regenwouden zorgen zeewier en algen voor de zuurstof in de wereld. Met Sealight 1 vestigt Margot Berkman de aandacht op grote zeewier-wouden.

De Dwaallichten van Orden Apeldoorn 2016

Afmeting 7 beelden: 3,30 m hoog

Opdrachtgever: Gemeente Apeldoorn

Locatie: verspreid in de wijk Orden

 

Nietzsche would no doubt argue that an encounter with the ignis fatuus is inescapable in the course of attempts at human self-realization.

 

Inspiratiebron voor de beelden is de Veluwse sage ‘Het Ruitergat’ waarin een franse ruiter in de bossen rond Apeldoorn wordt misleid door een dwalend licht. In de beeldende kunst wordt dit ‘ Ignis Fatuus’ (lat.) als beeld voor transformatie gebruikt, zoals bij Anselm Kiefer, Louise Bourgeois, Vincent van Gogh, Willem Elsschot en Goethe. De beelden van Margot Berkman zijn gestolde herinneringen aan het goede licht. Ze wijzen je de weg.

 

Filosoof en curator Katja Rodenburg stelde de tentoonstelling ‘Dwaal verder, dwaal licht’ samen over ‘De Dwaallichten van Orden en Orpheus’.

 

 

 

Catch of the Day Burgh Haamstede 2016

Afmeting: 3 m x 3 m

 

 

Algenlicht in de diepte

 

Mensen die aan zee wonen, leven vaak dichter bij de natuur. Het weer toont zich in al haar hoedanigheden en de zee kan onstuimig kolkend tot spiegelglad zijn. Op het strand spoelt van alles aan: wonderlijk gevormde stukken hout, delen van een schip, losgeslagen wieren zoals zeesla en blaaswier, blauwe kwallen met lange tentakels en kleine glasachtige kwalletjes, stukjes visnet en kokkeltjes met zeepokken.

 

De opdrachtgevers gaven alle vrijheid een ruimtelijk werk voor hun duinvilla te maken. Zeven ovaalvormige bronzen objecten van verschillend formaat, zijn bevestigd op de wand bij de entree. Overdag verwijst de kleur naar het azuur van de zee, maar ’s avonds begint er een lichtspel, zoals van fluorescente algen – Noctiluca (zeevonk)- het onderwaterlandschap oplichten. Vanachter de bronzen objecten wordt het licht geprojecteerd en de schaduwen krijgen vrij spel.

 

Tentoonstelling AMC Amsterdam 2018

Een diepzeebeleving van algen met wol en zilver, tekeningen en vormen van brons.

 

In de tentoonstelling ‘ The Ocean Breathes’ in het Academisch Medisch Centrum Amsterdam toont ze ook grote objecten die bestaan uit duizenden stukjes wol gesponnen met algen. Berkman vindt haar inspiratie  in het water, zowel onder als boven het oppervlak. De oceaan geeft haar rust, ruimte en zuurstof. De zee ademt.  Zeewier zorgt voor 54 % van onze zuurstof. Het zijn als het ware de longen van de zee. Vanaf 11 maart 2011 tijdens de kernramp in Fukushima zijn er geen wieren meer in de zee rond deze onheilsplek.

 

De oceaan geeft tijd in een andere wereld. Met haar werken geeft Margot Berkman die tijd door aan de beschouwer. 

 

In de vitrines van het AMC vind je haar vondsten en de verwerkingen daarvan.

Berkman maakt deze wereld op een poëtische manier zichtbaar en gebruikt verschillende traditionele en industriële materialen: van wol tot staal, beton of epoxy.

Tentoonstelling Zeelong Vishal 2016

ZEELONG        OMNIS VITAE EX MARE      ‘Wat geeft U lucht en wat beneemt U de adem?’

 

De tentoonstelling in de Vishal te Haarlem is samengesteld door Margot Berkman. De opening is verricht door Kees van Twist, voormalig directeur van het Groninger Museum.

 

Maar liefst 54 % van de zuurstof in de lucht wordt geproduceerd door zeewier en algen. Daarmee zijn zij essentieel voor ons bestaan. Die wetenschap levert beeldend kunstenaar Margot Berkman inspiratie voor haar intrigerende kunstwerken. Zeewier vormt de bron voor de ‘Zeelong’-mobiles die zij maakte voor deze tentoonstelling; soft-sculptures die vrij ademen in de ruimte.

 

De fascinatie voor de zee en lucht vormen ook in de oorsprong van de kunstwerken die de ‘zeelongen’ omringen. In het werk ‘Icarus’ van Stefano Baroni lossen ijle lichamen, gebaseerd op mythologische voorstellingen uit onder andere Pompeï, op in de zee. Marina Višić laat met ‘Magla’ duizenden gekleurde draden een onwaarschijnlijk zacht landschap ontstaan waarin ruimte en lucht de hoofdrol spelen. In het midden van de Vishal kun je op het strand je oor te luisteren leggen bij ‘Zomersprookjes’ van Bruno Doedens/SLeM: vijf glazen schelpen betoveren met hun verhalen over de zee..

 

Met dank aan: Kees van Twist, John Petri, het Spaarne Gasthuis, Anja Frenkel, Fine Arts Magazine Tableau, Agnes van Dijk, Hortimare, Ronald Brakel en Sylvia Dornseiffer. Voor het Fine Arts Magazine Tableau is een gesigneerde en genummerde editie van ‘Zeelong’ gemaakt. In de Vishal en op de PAN Amsterdam zijn deze objecten verkocht.

kunstwerken van Berkman en Janssens – archief 1997-2010

ARCHIEF  

Kunstenaarsduo Berkman en Janssens heeft van 1997 tot 2010 opdrachten in de openbare ruimte gerealiseerd.

 

Opdrachtgevers (een selectie):

Prorail en projectorganisatie Betuweroute, Stadsdeel bos en Lommer, RET Rotterdam, Gemeente Utrecht, Gemeente Zandvoort, Daniëlle Lokin, Directeur gemeentemusea Delft, NS Vastgoed, IKEA Holding, Woningbouwvereniging Rochdale Amsterdam, Gemeente Vianen, Rijkswaterstraat, Prorail, GZH, Gemeente Delft, Provincie Utrecht, Provincie Noord Holland, Schildersbedrijf Joh. Van Doorn de Bilt bv, De Nederlandse Spoorwegen, Burgemeester Annie Brouwer-Korf, gemeente Amsterdam

 

Voor gedetailleerde informatie klik: https://www.margotberkman.nl/archief/

De Dame en haar Hondjes © Berkman en Janssens 2008 Beeldengroep NS

In de besloten tuin kun je haar altijd vinden…

 

De beeldengroep De Dame en haar Hondjes is vervaardigd voor NS Vastgoed bij Amsterdam Centraal Station in 2008 door kunstenaarsduo Berkman en Janssens bij het kunstwerk De Moor, de Dame en haar Hondjes.

Sea Leaves 2016

Afmeting: 0,25 m x 0,1 m

 

Sea Leaves is een serie objecten geïnspireerd op zeewiervondsten (Fucus Vesiculosus) langs het strand ten behoeve van een herbarium van de zee.

 

De objecten zijn tentoongesteld in de Vishal te Haarlem.

 

Hebban olla Vogele Nestas Landgoed Pingjum 2010

Afmeting: 3,5 meter x 2,5 m (ensemble van twee delen)

 

Mevr. M. Guise’s woorden bij de onthulling:

 

‘Zoals jullie weten vertoef ik bij tijd en wijlen in Pingjum. In mijn prachtige tuin dool ik, lees ik, knip en snoei ik. Ik snuif de lucht op van het Friese Land. Dát doet me goed.

 

Achter in mijn tuin stond vroeger een achtkantige volière, vol exotische vogeltjes als ik de verhalen mag geloven. Toen ik tien jaar geleden hier kwam wonen, was het stenen fundament het enige wat er nog aan herinnerde. Margot Berkman is beeldend kunstenaar en heeft de laatste jaren beelden gemaakt, die mij inspireren. Ze zijn lieflijk en elegant; ze nemen je mee en laten je gedachten spelen. Het zijn vaak sprookjesachtige figuren die verwijzen naar de grotere verlangens van dit leven. Háár heb ik gevraagd om eens in mijn tuin rond te kijken om voor mij een kunstwerk te maken. Margot heeft gefotografeerd en geschetst, heeft hier gewerkt en gelogeerd. In haar werkwijze nemen de plek waarvoor ze iets maakt en de verhalen die een opdrachtgever vertelt, een belangrijke plaats in. Margot vertelde mij dat mijn liefde voor de literatuur, de contemplatie in mijn Hof, mijn paradijs en mijn liefde voor de natuur de inspiratiebron vormden voor het kunstwerk.

 

Margot Berkman vertelt: Mijn inspiratiebron, de middeleeuwse tapijtenserie ‘La dame à la Licorne’ vertelt middels het zesde kleed getiteld ‘A mon seul Désir’ over de universele liefde en het verlangen tot contemplatie. De oude pastorie en de 12e eeuwse gotische kerk van Pingjum, het verlangen naar dáár te zijn en de weidsheid en rust van het landschap onderstrepen dat idee. De titel van het kunstwerk ‘Hebban olla vogele nestas’ is ontleend aan de oudste dichtregel uit de Nederlandse literatuur:

 

Quid expectamus nunc
Abent omnes volucres nidos inceptos nisi ego et tu
Hebban olla vogele nestas hagunnan hinase hic
Enda thu wat unbidan we nu

(12 e eeuw, anoniem)

 

Gerrit Komrij heeft er in zijn bundel ‘in Liefde Bloeyende’ zo prachtig over geschreven: ‘Zijn alle vogels aan hun nesten begonnen- behalve ik en jij- waar wachten we nu op?’ Hij onderzoekt de betekenis van dit allereerste Nederlandse zinnetje dat gevonden is op een schutblad van een boek uit de benedictijner abdij van Rochester in het Engelse Kent. Is het een minnedichtje, gaat het over het verlangen naar de warmte van het klooster of gaat het over een mystiek Godsverlangen?Of was het gewoon een monnik met lentekriebels en was dit zinnetje slechts een ‘probatio pennae?’ De verliefde monnik die dichter geworden is. Komrij schrijft: ‘Lees het zinnetje zoals het er staat. De ritmische en emotionele sequentie, gevat in een metafoor- ik en jij zijn als vogels- maakt dit heldere gedachtenbeeld in een spanningsveld van klanken tot lyriek, tot een gedicht.’

 

Zou het zo kunnen zijn dat de dichter van de regels in de 12e eeuw dit schreef vanuit de toren van de kerk in Pingjum? Het kunstwerk bestaat uit twee delen. Het eerste beeld (h:3,5m) staat op de achtkantige fundering van de oude volière. Het is een tentje, een poortvorm met daarin een paradijslijke vogel. Het tentje is bedekt met rozen. Het lijkt op het haagje van de ´Hortus Conclusus´, de besloten tuin. Verderop achter het hek in het tweede deel van de tuin, daar waar de volle fruitboompjes vrucht dragen, staat een tweede vogel. De vogels kijken elkaar aan. Zij weten wat de monnik geschreven heeft.